Jak Pomagam – Psychoterapia w Warszawie

Psychoterapia

To rodzaj pomocy psychologicznej w trudnościach emocjonalnych, behawioralnych i interpersonalnych o udowodnionej skuteczności.

To z jednej strony metoda leczenia objawów różnych trudności psychicznych, a z drugiej strony metoda wspierająca rozwój osobisty, ponieważ prowadzi do odblokowania potrzeb i możliwości danej osoby często stłumionych trudnościami w funkcjonowaniu psychicznym.

Prowadzi do poprawy zdrowia psychicznego i przyczynia się do naszego rozwoju osobistego, dzięki czemu umożliwia znalezienie pasującego nam sposobu postępowania w swoim życiu.

Czym jest psychoterapia psychodynamiczna?

Psychoterapia psychodynamiczna wywodzi się z psychoanalizy stworzonej przez Zygmunta Freuda, jednak inne są już założenia dotyczące kształtowania się i funkcjonowania psychiki ludzkiej, a także zmienił się sposób prowadzenia psychoterapii.

Określenie „psychodynamiczna” dotyczy założenia, że wewnątrz nas działają siły (częściowo nieświadome, a często sprzeczne, niezrozumiałe i poza naszą kontrolą), a nasza psychika – wyrażająca się w naszych uczuciach, myślach, zachowaniach i relacjach – jest wypadkową ich działania.

W psychoterapii psychodynamicznej pracujemy nad poznaniem tych sił poprzez odwoływanie się do emocjonalnych doświadczeń i realnego życia pacjentki/pacjenta, dzięki czemu zwiększa się samoświadomość i rozumienie swoich emocji. Pomaga to w zrozumieniu przyczyn zgłaszanych trudności/objawów i poradzeniu sobie z nimi.

Założenia i techniki ISTDP – co to znaczy?

Jednak żeby terapia była skuteczna a zmiana długotrwała nie wystarczy tylko intelektualne zrozumienie swoich problemów. Konieczna jest także integracja rozumienia z przeżywaniem emocjonalnym.

W uzyskaniu tego celu pomocne są techniki Intensywnej Krótkoterminowej Psychoterapii Dynamicznej (ISTDP), która jest nurtem wywodzącym się z psychoterapii psychodynamicznej i kładzie jeszcze większy nacisk na znaczenie naszych emocji. Techniką pracy ISTDP, którą stosuję, jest zwracanie uwagi na to, w jaki sposób emocje przeżywane w danej chwili przez pacjentkę/pacjenta wyrażają się w jej/jego ciele. Ma to na celu połączenie doświadczeń emocjonalnych z doznaniami cielesnymi, co prowadzi do pełniejszego zrozumienia samej/samego siebie i uznania swoich przeżyć, a dzięki temu pozwala na samoakceptację.

Podejście relacyjne

Kolejnym rozwinięciem psychoterapii psychodynamicznej, którego założenia i techniki stosuję, to podejście relacyjne. Charakterystyczne dla tego podejścia jest zwracanie uwagi na wpływ relacji na rozwój i dynamikę życia psychicznego, a także na kontekst społeczny i kulturowy. Metodą pracy jest tutaj między innymi zajmowanie się relacją pomiędzy pacjentką/pacjentem a psychoterapeutką, ponieważ pozwala to doświadczyć w czasie rzeczywistym trudności relacyjnych pacjentki/pacjenta i pracować nad nimi na bieżąco.

Terapia uzależnień w podejściu psychodynamicznym

Podejście to traktuje uzależnienia jako przejaw trudności w zakresie regulacji emocji i relacji międzyludzkich, których źródło najczęściej znajduje się w dzieciństwie, oraz jednocześnie jako sposób radzenia sobie z tymi trudnościami.
Inaczej niż w tradycyjnym objawowym podejściu do uzależnień, o uzależnieniu mówi się, gdy substancja lub czynność zaczyna spełniać znaczącą funkcję w życiu danej osoby, najczęściej pomagając w uspokojeniu się i poprawie nastoju oraz w utrzymaniu kontaktów społecznych.
Przyjmuje też, że dla wielu osób zaprzestanie używania nie jest możliwe bez wcześniejszego zajęcia się ich cierpieniem, trudnościami i traumami. Głównym celem terapii jest zatem poprawa funkcjonowania osoby, co ułatwia ograniczenie używania lub uzyskanie abstynencji.

Psychoterapia psychodynamiczna a poznawczo-behawioralna

Często pytacie, czym się różni psychoterapia psychodynamiczna od terapii poznawczo-behawioralnej: najogólniej ujmując właśnie podejściem do trudności/objawów. Terapia poznawczo-behawioralna zajmuje się poszczególnymi objawami i proponuje konkretne sposoby radzenia sobie z nimi, a w terapii psychodynamicznej zajmujemy się człowiekiem jako całością i rozpatrujemy objawy w kontekście całościowego funkcjonowania danej osoby. Dzięki temu możliwe staje się zrozumienie źródeł i funkcji poszczególnych objawów i poradzenie sobie z nimi.